เรื่องเล่าจากกระท่อมเหลือง: ตอน 4 รักนี้ต้อง “ชน”

ถ้าเคยเลี้ยงหมาตัวใหญ่ๆ ในบ้าน เชื่อว่า จะต้องเจออาการ “จุก” เพราะถูกวิ่งชน ถูกบดขยี้ ด้วยความรักความคิดถึงกันทุกคน แต่ที่กระท่อมเหลือง เรื่อง “จุก” มันธรรมดาไป

เพราะความรักของข้าวแต๋น ที่มีต่อแม่ นั้นมากมาย จนโดนพ่อและพี่เลี้ยงค่อนขอดว่า ถ้าแม่อยู่บ้าน ข้าวแต๋นไม่คิดจะสนใจใครทั้งนั้น จะเดินตามแม่ทุกฝีก้าว หรือไม่ก็คอยส่งสายตา มองตาม ขอ ให้แม่อยู่ในสายตาเธอตลอดเวลา

เย็นวันหนึ่งแม่กลับบ้านเร็วกว่าปกติ ทั้งคุณนายทองม้วนและข้าวแต๋น เด็กยักษ์ วิ่งออกสตาร์ทมาตั้งแต่ในครัว เรื่องความว่องไวนั้น คุณนายทองม้วน เจ้าของบ้านเธอระดับแชมป์ลมกรดหญิง พุ่งเข้าใส่แม่ก่อน ทำให้แว่นสายตาหล่นลงพื้น ระหว่างก้มเก็บแว่น ข้าวแต๋น

ซึ่งความแรงระดับรถถัง ความหนาระดับแท่งแบริเออร์ กรมทางหลวง ก็พุ่งเข้ามาหาแน่นอนว่า รักมาก ก็ต้องทุ่มน้ำหนักใส่ทั้งตัว จนแม่ต้องทรุดลงไปนั่งกับพื้น  รู้สึกปวดบริเวณหัวเข่าอย่างมาก  ต้องให้พ่อมาช่วยพยุงขึ้น คิดว่า สักพักคงหายเจ็บเหมือนทุกครั้ง  

ปรากฏว่าผ่านไป 2 ชั่วโมง ถ้านอนนิ่งๆ จะไม่เจ็บ แต่เวลาลุกเดินเหมือนหัวเข่าซ้ายด้านในมันกระเด้งตลอดเวลา ที่สำคัญปวดมากขึ้นเรื่อยๆ จึงตัดสินใจไปหาหมอ ผลเอ็กซเรย์ เห็นชัดเจนว่ากลุ่มเอ็นเข่าซ้ายด้านในฉีกขาด เหลือแค่เส้นเดียว โดนหมอจับใส่เฝือกยาวทั้งขาประมาณ  5 สัปดาห์  แล้วตามด้วยเฝือกอ่อนอีก 2 สัปดาห์ ต่อด้วยกายภาพบำบัดอีก 2 สัปดาห์ กว่าหัวเข่าจะเข้าสู่ภาวะปกติ ก็ใช้เวลาเป็นปี หมดค่ารักษาไปร่วม 40,000 บาท ยังดีที่เบิกจากประกันสุขภาพได้ทั้งหมด เพราะเป็นอุบัติเหตุ

ระหว่างแม่เดินแบบคนขาใส่เฝือก ทั้งคุณนายทองม้วนและข้าวแต๋น ก็ไม่ได้รู้สึกอะไร ยังชวนเล่นซนตามปกติ ไม่ได้สลดเหมือนที่หลายคนสงสัย บางท่านก็ถามว่า ได้ลงโทษมั๊ย

ก็ไม่รู้จะลงโทษไปทำไม เพราะ เค้าไม่ได้ตั้งใจ สิ่งที่เค้าแสดงออกมาต่อเรา คือ มวลความรักบริสุทธิ์ขนาดมหึมา เราต้องโทษตัวเอง ที่ไม่ระมัดระวัง ไม่ตั้งหลักรับมือให้ดี

สมาชิกกระท่อมเหลือง หากทำผิด ดื้อ ไม่เชื่อฟัง ก็ส่งเสียงปรามดังๆ เค้าก็รู้แล้ว ผิดก็ดุ  ชื่นชมก็กอดกัน  ไม่ว่ามนุษย์หรือสัตว์  ความรักและอ้อมกอดช่วยบำบัดได้ทุกอย่าง